گاهی که اززمین وزمان سیرمی شوم

 دیوانه می شوم به تو آژیر می شوم

ساعت همیشه هفت ِتورا تیرمی کشد

  دارم برای آمدنت دیر می شوم

آقا نمی شود به من و....نه نمی شود!

باید به احترام تو....زن - جیرمی شوم

بیچاره از خیال کسی دور  -بی قرار-

یک لحظه در هوای کسی پیر می شوم

آب از سرم گذشت عزیزم قرار...من...

وقتی تو میرسی که زمین گیرمی شوم

۲

برای من
تمام خيابان ها
به خط کشی های پدرم ختم میشود
وخودم را
خلاصه کرده ام توی سیاهی
 که تنم را
من
شناسنامه ام را به پدرم مدیونم
به مرزهای خودم شک دارم
وطنم راانگار
بیهوده محصور کرده ام
توی دهانم راگل بگیر خودم!
یا زن همسایه به من مشکوک می شود
وبرادرم که آستین کوتاهش
توی بعدازظهرهای گرم تابستان
کارد دستش داده بود
اندوه من
خانه ای نداشت
تا خودم را
از زیر دست و پای شما جمع وجور کنم
همین روزها
که توی خانه دارم خاک می خورم
دارم بزرگ میشوم
وبعید نیست دلم را
برای تمام آرزوهای پدرم
پیش فروش کرده باشم!

جهان جدیدم

با علامتی برهنه      توی چشم هات

ترس چها ر گوش این اتاق لعنتی

پشت میله های پنجره

زن که می شوی...

سلام

بعد از حدود یک سال و نیم وقفه نه چیزی تغییر کرده، نه من ، نه تو

حالا که زدیم به تیپ همدیگه با غزلی که همون روزای آخر برات نوشتم پاپیتال دوباره به روز میشه

هر چند تلخ و گزنده ـنگو که کفرِ ـ اما این باز منم که یادت میکنم!

                               یک جفت چشم شیشه ای،یک جفت پای بیخودی

                             بن بست های کاغذی، دلشوره های بیخودی

                             وقتی به خوابت میرسم،داری تماشا می کنی

                               ویرانه های تازه را ، در یک فضای بیخودی

                            نفرین نکن من مدتی، از من فراری می شود

                              از یک حضورٍ ممتدٍ انسان نمای بیخودی

                            عمریست می بخشی ولی بامن مدارا میکنی

                             دیوانه ام ، دیوانه ی واقع گرایٍ بیخودی

                            بااینهمه در خواب تو ، من با خودم بیگانه ام

                            من خوب خواهم شد ولو با یک خدایٍ بیخودی

                                                                               نیمه شب ۱/۱/۸۶